Het instinct om het menselijk leven door te geven is, als natuurlijke drift, een zegen, maar kent ook wat gevaren. Wanneer een mens zijn boekje te buiten gaat, zal hij zijn straf niet ontlopen. Integendeel, het vonnis is meedogenloos en hard.

Om het automatisch bestraffen van de ‘instinctieve ondeugden’, die de mens tot een tegennatuurlijk leven dwingen, beter te begrijpen, hebben we een basiskennis nodig van endocrinologie en neurologie.

In ons lichaam zijn er een zevental klieren met interne afscheiding. De studie van deze klieren, hun afscheiding en hun hormonen noemen we ‘endocrinologie’. Hormonen zijn chemische substanties, die chemische opdrachten geven aan de cellen. Ze hebben de taak deze zenuwen te verfrissen, ons denken te versterken, verscheidene organen aan het werk te zetten en ons leven aangenaam en boeiend te maken. Of, anders gezegd: hormonen stimuleren het leven in ons lichaam. In het bloed komen er ook andere elementen voor zoals vitaminen, gifstoffen, kiemen en uitscheidingsstoffen van verscheidene weefselcellen. Samen vormen zij ons innerlijk, endocrien milieu. Om ons lichaam op een degelijke wijze te laten functioneren, moet dit milieu een welbepaalde samenstelling hebben. Als dit niet het geval is, treden er organisch en functionele storingen op, waardoor ons lichaam op verschillende plaatsen verzwakt wordt.

Eén van deze klieren is verantwoordelijk voor het aanmaken van de mannelijke zaadcellen en heeft een unieke dubbele functie: enerzijds is de eerste, innerlijke functie het afscheiden van hormonen, anderzijds is de tweede, uiterlijke functie het produceren van zaadcellen. Voor ons zijn de werkingen, de gebreken en de conflicten bij de klieren van belang.

De klieren, die hormonen produceren, bevinden zich op verschillende plaatsen in het lichaam en hebben meerdere functies, ze geven o.a. een specifieke, energievolle vloeistof af aan het lichaam van elke man of vrouw. Daarnaast stimuleren ze ook de functies van andere klieren, waarvan de hormonen andere functies van verschillende lichaamsdelen moeten activeren. Samen oefenen ze een invloed uit op het zenuwstelsel en zijn controlecentrum, de hersenen.

Laten we nu eens nagaan hoe het verstand en het instinct ofwel tot een samenwerking ofwel tot een tegenwerking komen. Het volgende schema helpt ons het evenwicht te begrijpen, dat onderhouden dient te worden:

Fig. 20: De innerlijke, vicieuze cirkel

De innerlijke, vicieuze cirkel:

1.   De genitale klier gebruikt een erotische impressie om de hersenstam te prikkelen.

2.   De erotische impressie

3.   De erotische prikkel veroorzaakt een seksuele opwinding.

4.   De seksuele opwinding negeert elke vorm van aarzeling, morele remmingen, besmettingsangst en impotentievrees.

5.   De opwinding verplaatst zich door het ruggenmerg.

6.   De opwinding bereikt het voortplantingsorgaan.

7.   Een bloedstroom in de penis zorgt voor een erectie.

We kunnen hieruit besluiten dat het instinct nooit actief wordt zonder de instemming van de geest of het verstand en de toestemming van verscheidene censuur-centra. Deze centra zijn op zich erg nuttig, maar verliezen elk nut, zodra de heerschappij van de geest is aangetast.

Op dat ogenblik richten de hormonen, d.i. de instinctieve kogels in ons bloed, op het brein, het centrum van het zenuwstelsel. De hormonale aanval gebeurt niet toevallig en op verschillende wijzen. Allereerst worden de ogen belaagd, die plotseling en rechtstreeks toegang verschaffen tot de zetel van ons oordeel, waar de actie van het instinct kenbaar gemaakt wordt. Naast de oren, ogen, neusvleugels en mond bevinden er zich erogene zones. Het zijn de deuren waarop de uiterlijke uitdaging met aandrang blijft bonken tot innerlijk de vlam ontvonkt, die het vuur van de actie ontsteekt.

Deze illustratie leert ons nog een zaak. De genetische functies zijn sinds de kindertijd reeds actief, maar blijkbaar weet de geest deze niet te temmen. Waarom is de rangorde omgekeerd? Wij beschouwen het als een opdracht voor de ouders, hun kinderen in het oog te houden en te begeleiden in deze belangrijke en gevoelige kwestie. Ze moeten hen te waarschuwen hun zelfbeeld niet te vernietigen. Daarom ligt de verantwoordelijkheid bij het zondigen niet alleen bij de kinderen of bij God, maar evenzeer bij de ouders. Kinderen vertrouwen op de geest van hun ouders.

Zo moet het lichaam op een natuurlijke wijze functioneren, op neurologisch en endocrien vlak. Deze energie, die sinds de jeugdjaren verboden werd, welt op en stimuleert het volledige lichaam, het zenuwstelsel in het bijzonder. De hormonen in het lichaam worden geproduceerd met een bepaald doel, maar hun actie moet worden beperkt. Indien dat niet het geval is, zal de groei van het lichaam en het zenuwstelsel zowel organisch als functioneel worden aangetast, hetzij door een gebrek aan hormonenaanmaak, hetzij door de noodzakelijke beperking of bedwinging van de actie.

Soms, zo blijkt op velerlei vlakken, wordt uit lange perioden van conflict en wrijving iets waardevols geboren. Een sprankel, een vonk.

Gastenboek

Laat een bericht achter in ons gastenboek!

gastenboek

Ga naar boven